Schaven en schaven

In het kader van onze crowdfundingcampagne plaatsen we de komende weken enkele verhalen van de hand van Micha over de productie van onze nieuwe EP. De verhalen verschijnen altijd eerst als update bij onze pagina op Voordekunst. Als je ook doneert krijg je naast een van de tegenprestaties ook automatisch toegang tot de updates. Hierbij deel drie.

En dan zit je ineens met z'n drieën bij elkaar in een klein studiootje in België. In woord ben je het met elkaar eens geworden over de richting waar je met je muziek heen wil gaan, maar eigenlijk garandeert dat natuurlijk niets. Woorden zijn makkelijk uitgesproken, maar dan: probeer het maar eens oneens te zijn met 'het nieuwe album moet bluesy blijven maar tegelijk catchier dan ooit' en je begrijpt wat ik bedoel. Niets zo moeilijk als muziek in woorden vatten. We hebben afgesproken dat we een dag met Mario als producer gaan werken om te kijken of het klikt. Als we het gevoel hebben dat de muziek er echt beter van wordt dan gaan we met elkaar in zee. Hij moet meer zijn dan een naam die goed staat op de albumcover, hij móét iets toevoegen. Het resultaat is heilig.

Dus daar zit je. Met je gitaar, je onzekerheid en een stapel half-affe liedjes. Omdat wij niet echt weten aan welk nummer we willen werken zetten we de eerste de beste demo op. Werktitel Ain't That Something. Het is een redelijk straightforward nummer zoals we ze vaker hebben geschreven: een lekkere riff en een goede tekst, verder tamelijk traditioneel. Een echte blues, een prima blues. Uitstekend allemaal, alleen niet direct een nummer dat zich zou lenen voor onze 'nieuwe sound'. 'Toch maar niet doen, Mario,' wuiven wij het weg.
Mario denkt daar echter anders over: het heeft een goede riff en een goede tekst en daarmee is het in de basis een goed nummer. Hij vraagt ons eens na te denken of we het couplet eventueel zouden kunnen houden maar er dan een knallend pop-refrein aan zouden kunnen toevoegen. Enigszins verlegen stel ik iets voor dat redelijk enthousiast wordt ontvangen, al is het het nog niet helemaal. Enthousiast geworden beginnen we te schaven.

We schaven en schaven, en dat duurt verrassend lang. Met zijn tweeën zijn we vaak snel klaar. Goed is goed. We hebben echter nu in Mario een ontregelende factor. Als wij denken goud in handen te hebben dan daagt hij ons uit om het toch nog eens over een totaal andere boeg te gooien: 'het is fantastisch, maar...'

Toch nog eens proberen om dit iets meer ingetogen te doen. Dat eens met je kopstem te zingen. In de refreinen eens te tokkelen op die gitaar in plaats van dat hele ruige. Een gestoorde modulatie in de gitaarsolo. Een gekke brug waar het liedje volledig stilvalt. Alle opties worden gewogen en geprobeerd, de meeste worden onmiddellijk weer weggegooid. We komen in het soort flow waarin alle schuchterheid van ons afvalt. We zoeken en proberen, verzinnen dingen, vergeten ze weer snel en nemen een hele berg vage takes op waarvan ik hoop dat niemand ze ooit te horen krijgt. Het is nog helemaal niks maar er hangt iets in de lucht, we zijn iets op het spoor, we zullen niet rusten tot we eindelijk het gevoel hebben dat het klopt. Een idee voor een nummer verzinnen is peanuts, het helemaal uitwerken tot een compositie die van begin tot eind klopt is hard werken. De kunst is iets te maken dat klinkt alsof het op geen enkele andere wijze had gekund. Alsof het zo hoort. Voorbestemd is. Zoals de nummers van The Beatles - daar heb je ze weer - klinken alsof ze al eeuwenlang in steen gebeiteld staan. Schrijven is hard werken maar gelijktijdig is het het mooiste werk dat er bestaat. Als je in die flow zit van nummers schrijven dan vergeet je al het andere.

We schaven en we proberen tot we eindelijk iets hebben waar we tevreden over zijn. Als Kevin ten slotte een vlammende zanglijn inzingt en we elkaar tevreden aankijken ten teken dat het eindelijk wat begint te worden, realiseren we ons dat onze eerste werkdag samen er alweer opzit. Zonder dat we het door hebben gehad is het al half twaalf 's avonds en morgenochtend vroeg moeten we - 250 kilometer verderop - weer fris en fruitig op ons werk verschijnen. Ik zal een week nodig hebben om bij te komen van dit avontuur, maar dat maakt niet uit. Alles voor de kunst. Het klinkt fantastisch. Totaal anders, maar nog steeds The Damned and Dirty. Nog steeds Micha en Kevin. Bluesy als altijd maar tegelijk catchier dan ooit.

Micha Sprenger

Een nieuwe sound: iets nieuw ouds of oud nieuws

In het kader van onze crowdfundingcampagne plaatsen we de komende weken enkele verhalen van de hand van Micha over de productie van onze nieuwe EP. De verhalen verschijnen altijd eerst als update bij onze pagina op Voordekunst. Als je ook doneert krijg je naast een van de tegenprestaties ook automatisch toegang tot de updates. Hierbij deel twee.

Al heel lang vind ik, wellicht wat snobistisch, dat er na Muddy Waters, Miles Davis, Bob Dylan en The Beatles niet veel muziek meer is gemaakt die écht de moeite waard is. Zeg nu zelf: ik ben opgegroeid in de jaren '90 - muzikaal gezien misschien wel het ergste tijdperk ooit - en in het decennium vóór mijn geboorte luisterde men naar Duran Duran en consorten. Een verloren generatie. Ik móést haast wel teruggrijpen op de muziek uit de zestiger jaren en daarvoor. Hedendaagse muziek mocht mij nauwelijks boeien. En was er dan eens nieuwe muziek die ik leuk vond, dan kwam die vooral van artiesten met een duidelijke retro-sound.

Ik houd dus van traditionele muziek, en dat was ook goed te horen op onze albums. Fans zeggen vaak dat onze muziek klinkt alsof het rechtstreeks komt overgewaaid uit de Mississippi delta, en men is vaak verbaasd dat onze nummers in het nu geschreven zijn. Ik vat dat altijd op als een compliment. Desgevraagd vertel ik mensen dat ik nog precies weet waar ik was toen ik voor het eerst Muddy Waters hoorde. Nooit zou ik nog iets mooiers tegenkomen. In die stijl heb ik lang gecomponeerd. Wat ooit goed was, blijft goed.

De laatste paar jaar heeft dit vroegoude mannetje echter plaatsgemaakt voor iemand die wel degelijk nieuwe muziek op waarde weet te schatten. Zong de oude bard Dylan niet: ‘But I was so much older then, I'm younger than that now.’

Die invloeden wil ik nu ook in onze muziek gaan stoppen. De oude blues is lange tijd ons ijkpunt geweest, maar nu gaan we de dingen anders doen. Sorry Muddy.

Na vier albums min of meer dezelfde aanpak is het tijd voor iets nieuws. Want bij nadere beschouwing gingen ook mijn helden zelf met hun tijd mee. Zoals The Beatles met Rubber Soul ineens transformeerden van een aanstekelijk beatbandje in een veel experimentelere psychedelische popgroep. Zoals Dylan ineens besloot om zijn akoestische gitaar en zijn folkliedjes aan de wilgen te hangen om een meer rock-georiënteerde sound te gaan creëren. Zoals Miles… nou ja, you get the picture: we gaan het anders doen.

In een poging dit hernieuwde creatieve elan op gang te brengen, sturen we elkaar de laatste tijd liedjes die we mooi vinden. Het levert een mailwisseling vol kroegpraat en prachtige muziek op. Langzaam worden we het - in woord althans - eens over welke kant we op willen. Nog steeds rootsy, maar tegelijkertijd ‘catchier' en poppier dan we ooit klonken. Zoals de Rolling Stones altijd trouw bleven aan de blues maar gelijktijdig steeds weer nieuwe wegen insloegen. Het rauwe moet blijven, ruig en vuig als immer, maar dan minder traditioneel. Een vette bluesriff met supermelodische zang of juist andersom.

Of deze ideeën zich laten vertalen naar de nummers die we nu al geschreven hebben is de vraag. Er zit niets anders op dan het te gaan proberen. In het ergste geval beginnen we helemaal opnieuw bij nul. Tijd om de studio in te gaan en er iets nieuw ouds van te maken of oud nieuws. Liefst iets waar dat snobistische mannetje van weleer nog steeds achter kan staan.

Micha Sprenger

Help, een producer.

In het kader van onze crowdfundingcampagne plaatsen we de komende weken enkele verhalen van de hand van Micha over de productie van onze nieuwe EP. De verhalen verschijnen altijd eerst als update bij onze pagina op Voordekunst. Als je ook doneert krijg je naast een van de tegenprestaties ook automatisch toegang tot de updates. Hierbij de eerste.

Goed; we hebben onszelf weer eens een paar dagen opgesloten in een huisje op de Veluwe. Een huisje op de Veluwe, een huisje aan het strand, een blokhut in de modder in Friesland; god, wat hebben we al veel huisjes gezien. In no time schreven we weer twaalf nieuwe nummers. Geef ons een paar dagen rust, een gitaar en een ronduit onbeschofte hoeveelheid wijn en we schrijven een album. Om inspiratie zitten we nooit verlegen. Ik hoef de radio maar aan te zetten of het raam open te doen om weer over te lopen van de ideeën. Daar heeft het nooit aan gelegen en dat doet het nu ook niet. Dat is de basis van alles wat we samen doen. Als wij met zijn tweeën bij elkaar gaan zitten dan komt er altijd wel iets uit. Als het zou moeten schreven we twee albums per jaar, maar dat schijnt not done te zijn.

Bij onze eerste vier albums is de procedure nooit veranderd: we schrijven alle liedjes zelf; ieder voor zich bedenkt thuis tot in detail hoe ze moeten gaan klinken en vervolgens zetten we alles in een dag of drie spontaan op de plaat. Met zo weinig mogelijk muzikanten liefst. Alleen op die manier lukt dat in zo’n beperkte tijd. Dat gaat altijd goed en dat kunstje zouden we tot ons tachtigste kunnen herhalen.

Echter, we gaan het nu heel anders doen. We gaan ons lot dit keer in handen leggen van een producer.

Eigenlijk weet ik nauwelijks wat een producer precies doet. Denkt hij mee? Gaat hij ons een bepaalde richting op sturen? Schrijft hij mee aan de nummers? Hoe groot is de inbreng van zo iemand? Blijft het wel onze muziek? Hoe groot is het stempel dat zo iemand gaat drukken?

Vragen genoeg, maar als je het doet, moet je het ook goed doen. Wij hebben Mario Goossens (Triggerfinger) bereid gevonden deze rol op zich te nemen. (Zei hij niet zonder trots). We kiezen bewust voor iemand die niet zo in de traditionele blueshoek zit, om zijn inbreng extra interessant te maken. Bij de kennismaking hebben we al geconstateerd dat we elkaar aardig vinden en genoeg met elkaar gemeen hebben om over muziek te praten. Of dat ook goede muziek op gaat leveren durf ik eerlijk gezegd nog niet te zeggen.

Wat ik wél weet: als je middenin het schrijfproces zit weet je na verloop van tijd vaak niet meer of iets goed is of niet. Je hebt de nummers al op zoveel manieren omgegooid dat je niet meer weet wat de beste keus is. Vaak kan ik pas jaren later van mijn eigen nummers zeggen of ze geslaagd zijn of niet. Dan pas is er genoeg afstand. Het objectief beoordelen van je eigen werk vergt nu eenmaal tijd. Zoals elke goede schrijver een goede redacteur nodig heeft, lijkt het mij ook muzikaal gezien fijn om iemand met verstand van zaken te hebben die meedenkt.

Daarbij: als je een kans krijgt om met iemand te werken met zo’n staat van dienst dan ben je gek als je die niet pakt. Zelfs als de muziek helemaal niks wordt is het ongetwijfeld een bijzonder leerzame ervaring. Zien we eventueel over een paar jaar wel of het wat is. Dus Mario, ga je gang. Je bent van harte welkom. Laten we er iets moois van maken.

Micha Sprenger

 

The Damned and Dirty op Bali Blues Festival

Onlangs kwam het hoge woord dat we als enige Europese act zijn uitverkozen om te spelen op het Bali Blues Festival in Indonesië op 27 mei. We verheugen ons zeer op het optreden op het prachtige eiland Bali. In de aanloop tot, tijdens en na onze reis naar het optreden zullen we jullie uiteraard op de hoogte houden met foto’s, filmpjes en verhalen zodat jullie volop mee kunnen genieten van dit avontuur. Hou dus onze website in de gaten, of volg ons op Facebook om geen bericht te missen.

Mario Goossens produceert nieuwe EP The Damned and Dirty

De nieuwe EP van het roots duo The Damned and Dirty wordt geproduceerd door de Vlaamse producer en drummer Mario Goossens (Triggerfinger). De samenwerking is inmiddels begonnen en de eerste tracks staan al in de steigers. Het duo schrijft en produceert al jaren eigen muziek, maar is voor zijn vijfde release toe aan een nieuwe invalshoek en een andere werkwijze. Het doel is een ruigere, vuigere en meer pop-georiënteerde sound. Het gezelschap gaat voor een release in november.

In de fonkelnieuwe studio “The Gorio Hills” in Vlaams Limburg wordt de komende maanden hard gewerkt aan een handvol nummers die in november als EP zal verschijnen. Kevin de Harde en Micha Sprenger willen graag nieuwe wegen ontdekken en bewandelen: “De ervaring die Mario brengt in combinatie met zijn stijl van produceren spreken ons erg aan. De dingen die we tot nu toe hebben gemaakt knallen al als nooit tevoren de speaker uit.”

Het duo start binnenkort ook een crowdfunding-actie. Deels om de productie van de nieuwe EP te financieren, maar ook om fans en geïnteresseerden de kans te geven deel uit te maken van iets unieks. De tegenprestaties zijn er dan ook naar: van een gesigneerd exemplaar van de nieuwe EP tot en met een huiskamerconcert en een VIP behandeling op de release party.

De wortels van de band liggen diep in de blues, maar er wordt bewust gekozen voor een nieuwe aanpak. Ruiger en vuiger dan ooit en met meer pop-invloeden, zonder die onmisbare soul kwijt te raken. Mario Goossens: “Voor mij is het belangrijk dat we de roll in de rock houden.“

De werkzaamheden zullen kort onderbroken worden voor een optreden op 27 mei aanstaande op het Bali Blues Festival in het zuiden van Bali. De mannen zijn super trots dat ze als eerste en enige Europese act zijn geselecteerd voor een van de grootste blues festivals van Indonesië.

Dutch Roots and Blues Tour

The Damned and Dirty is trots om onderdeel uit te mogen maken van de Dutch Roots and Blues Tour, een initiatief van zeven bands en BAFmusic. Vanaf dit najaar gaan we gezamenlijk langs de grotere zalen voor een serie indoorfestivals.

Instant indoorfestival
Verdeeld over twee podia in de deelnemende locaties kun je 7 van de allerbeste Roots en Blues bands van Nederland voor het eerst samen zien optreden.

Top Roots en Blues
De beste bands en muzikanten met vele awards en winnende albums staan nu samen op het podium. Rootbag, Dynamite Blues Band, Detonics, The Damned and Dirty, LaBomba, Little Steve & The Big Beat en Paardekooper brengen in 4 uur tijd het allerbeste dat Nederland te bieden heeft.

De agenda tot nu toe:

15 oktober 2017
De Vorstin, Hilversum
29 oktober 2017
Q Factory, Amsterdam
26 november 2017
Duycker, Hoofddorp

Meer informatie op de website: www.dutchrootsandbluestour.com

 

Live in Paradiso

Check out the video of our performance in Paradiso now!

We had a single release party and played support for Robert Cray on October 20th, 2016.

Most of the footage for this videoclip was filmed by fans in the audience on their mobile phones, creating a unique blend of amateur and professional footage (and some crappy compression here and there, but we’ll just call that ‘effect’).

Video by Bas Stoffelsen, Peter Nelissen, and a load of people using their phones:
– Margot van Roode
– Angelique van Braak
– Ben Lucke
– Henk Polman
– Linda Lute
– Brigitte de Groot
– Michael Mick
– Nico Broekhof
– Ratna de Bes
– Wouter Fris
– Yuri Sprenger
– Yvonne Kerkwijk
– Peter Nelissen
– Bas Stoffelsen

Video edited by Bas Stoffelsen
Audio edited by Erwin Palper
Featuring Erwin Palper on drums

Bye Bye To Ya is out now!

VINYL:

Bye Bye To Ya / I Ain’t Coming Home (limited edition vinyl)

ITUNES:
https://itunes.apple.com/nl/album/bye-bye-to-ya-single/id1156148106

SPOTIFY:

It’s here!

Our new single Bye Bye to Ya is out there! We presented it in a packed Paradiso and we had a blast!

The Damned and Dirty in Paradiso

Listen on Spotify, download it on Itunes or get it on vinyl (you should definitely do that!)

Or hear it on Radio Veronica tonight (Friday, October 21st) between the hours of 8 and 9!

Some The Damned and Dirty fans

Great time at Texel Blues

Texel is a wonderful island, but once a year for a couple of days its main town changes its name from “Den Burg” to “Den Blues“. That’s three days of great bands, great beer (Skuumkoppe!) and good times. We played the main stage on saturday and were followed by UK band King King. The venue was PACKED and we played our asses off. We’ll let the pictures and video tell the story:

This slideshow requires JavaScript.