Een nieuwe sound: iets nieuw ouds of oud nieuws

Al heel lang vind ik, wellicht wat snobistisch, dat er na Muddy Waters, Miles Davis, Bob Dylan en The Beatles niet veel muziek meer is gemaakt die écht de moeite waard is. Zeg nu zelf: ik ben opgegroeid in de jaren ’90 – muzikaal gezien misschien wel het ergste tijdperk ooit – en in het decennium vóór mijn geboorte luisterde men naar Duran Duran en consorten. Een verloren generatie. Ik móést haast wel teruggrijpen op de muziek uit de zestiger jaren en daarvoor. Hedendaagse muziek mocht mij nauwelijks boeien. En was er dan eens nieuwe muziek die ik leuk vond, dan kwam die vooral van artiesten met een duidelijke retro-sound.

Ik houd dus van traditionele muziek, en dat was ook goed te horen op onze albums. Fans zeggen vaak dat onze muziek klinkt alsof het rechtstreeks komt overgewaaid uit de Mississippi delta, en men is vaak verbaasd dat onze nummers in het nu geschreven zijn. Ik vat dat altijd op als een compliment. Desgevraagd vertel ik mensen dat ik nog precies weet waar ik was toen ik voor het eerst Muddy Waters hoorde. Nooit zou ik nog iets mooiers tegenkomen. In die stijl heb ik lang gecomponeerd. Wat ooit goed was, blijft goed.

De laatste paar jaar heeft dit vroegoude mannetje echter plaatsgemaakt voor iemand die wel degelijk nieuwe muziek op waarde weet te schatten. Zong de oude bard Dylan niet: ‘But I was so much older then, I’m younger than that now.’

Die invloeden wil ik nu ook in onze muziek gaan stoppen. De oude blues is lange tijd ons ijkpunt geweest, maar nu gaan we de dingen anders doen. Sorry Muddy.

Na vier albums min of meer dezelfde aanpak is het tijd voor iets nieuws. Want bij nadere beschouwing gingen ook mijn helden zelf met hun tijd mee. Zoals The Beatles met Rubber Soul ineens transformeerden van een aanstekelijk beatbandje in een veel experimentelere psychedelische popgroep. Zoals Dylan ineens besloot om zijn akoestische gitaar en zijn folkliedjes aan de wilgen te hangen om een meer rock-georiënteerde sound te gaan creëren. Zoals Miles… nou ja, you get the picture: we gaan het anders doen.

In een poging dit hernieuwde creatieve elan op gang te brengen, sturen we elkaar de laatste tijd liedjes die we mooi vinden. Het levert een mailwisseling vol kroegpraat en prachtige muziek op. Langzaam worden we het – in woord althans – eens over welke kant we op willen. Nog steeds rootsy, maar tegelijkertijd ‘catchier’ en poppier dan we ooit klonken. Zoals de Rolling Stones altijd trouw bleven aan de blues maar gelijktijdig steeds weer nieuwe wegen insloegen. Het rauwe moet blijven, ruig en vuig als immer, maar dan minder traditioneel. Een vette bluesriff met supermelodische zang of juist andersom.

Of deze ideeën zich laten vertalen naar de nummers die we nu al geschreven hebben is de vraag. Er zit niets anders op dan het te gaan proberen. In het ergste geval beginnen we helemaal opnieuw bij nul. Tijd om de studio in te gaan en er iets nieuw ouds van te maken of oud nieuws. Liefst iets waar dat snobistische mannetje van weleer nog steeds achter kan staan.

Micha Sprenger